marca 02, 2016
Człowieku, czy Ty serca nie masz?
Obudziłam się dziś rano, zjadłam śniadanie, ubrałam się. Jak zwykle złapałam za telefon, by zadzwonić do mamy. Odebrała szybko. Jej słowa zagłuszało jednak przeraźliwe miauczenie. Przerażona spytałam co z Krupkiem, naszym kotem. Mama rzuciła tylko parę słów: sznurek, kot, zadzwonię później. Siedziałam na łóżku z telefonem w ręce modląc się, żeby wszystko było dobrze. Kiedy rozległ się dzwonek telefonu aż podskoczyłam. Co z Krupkiem? Z nim wszystko w porządku. Tato znalazł przywiązanego sznurkiem za łapkę małego kotka. Musiał spędzić tak noc, linka była wrośnięta. Chodziłam po pokoju przerażona tym, co się może stać. Gdzie tato? Zabrał go do tej pani, która zajmuje się ratowaniem kotów. Weterynarza jeszcze nie ma. Dam znać później.
Telefon. Tato wrócił. Dzwoni do weterynarza. Mamo, ale on u nas zostanie, prawda? Najpierw zabierzemy go do lekarza. Zadzwonię później. Czekanie, czekanie, zbyt dużo myśli na sekundę. Jak można być tak nieczułym człowiekiem? Czy kogoś takiego można jeszcze nazwać człowiekiem? Nie chciałeś już kota? Znaleźliby się tacy, którzy by go przyjęli. Wolałeś go wyrzucić z domu? Upewnić się, że za Tobą nie wróci? Wróciłby. Wróciłby, bo Cię pokochał. Czy naprawdę tak trudno zrozumieć, że my nie jesteśmy jedynym gatunkiem, który potrafi czuć?
