lutego 12, 2018
BIAŁY KIEŁ // JACK LONDON 🐺
Odkąd pamiętam jestem ogromną fanką wilków. Są moimi ulubionymi zwierzętami i marzy mi się, że kiedyś jednego sobie oswoję. Wiadomo, że Dzikość siedzi w każdym i pozbyć się jej nie da, jednak nadzieja nadzieją. Z drugiej strony nie chciałabym zabierać żadnemu wilkowi wolności i to sprawia, że nie wędruję po lasach w poszukiwaniu porzuconego szczenięcia z nadzieją na zostanie wilczą mamą. Bardzo mnie cieszy fakt, że wydawnictwo Zysk postanowiło wznowić Białego Kła, Jacka Londona. Postanowiłam sobie, że w tym roku przeczytam tę powieść i udało się. Co więcej jestem naprawdę zadowolona i nie dziwi mnie fakt, że ta historia ma już ponad sto lat, a dalej jest popularna.
Dziewiętnasty wiek. Kanada. Tutaj poszukiwacze złota i przygód uczą się żyć w zgodzie z naturą i są świadomi tego, że w czasie wielkiego głodu, mogą stać się pożywieniem dla zdesperowanych wilków, które muszą wykarmić swoje potomstwo i nie pozwolić im zginąć z głodu. W takiej właśnie sytuacji znalazła się wilczyca, która urodziła właśnie kilkoro szczeniąt, a głód sprawia, że zostaje tylko jeden - mała, szara, kopia ojca.
Prawo brzmi: zjeść lub zostać zjedzonym.
Biały Kieł - jak nazwany został przez ludzi - jest w trzech czwartych wilkiem, w jednej czwartej psem. Uczy się tego, jak przeżyć w lesie, jak polować. Towarzyszymy mu od pierwszych chwil na świecie i razem z nim poznajemy życie w północnych warunkach. Otoczenie jest przedstawione bardzo plastycznie i do tej pory jak zamknę oczy widzę te lasy, indiańskie namioty i skradającego się Białego Kła. Nie wiem, czy Jack London był w miejscach, które opisuje, jednak wyszło mu to doskonale i pod tym względem można się Białym Kłem zachwycać.
